سمانها در دندانپزشکی ایمپلنت

سمان موقت

زمانی که از سمانها برای چسباندن روکش و بریج بر دندانهای طبیعی استفاده می شود، به دلیل اینکه احتمال چسبندگی سمان به عاج وجود دارد و هم به دلیل وجود اندرکاتها و نامنظمی های سطحی موقع تراش و یا به دلیل وجود پوسیدگیها و پرکردگی های قبلی، سمان گیر بیشتری را نسبت به زمانی که همان سمان برای چسباندن روکش و یا بریج بر روی اباتمنت تاتیانیومی (که اندرکات و یا پوسیدگی ندارد) به کار رود، خواهد داشت.

به همین دلیل انتخاب سمان برای استفاده در موقع کار با ایمپلنت کمی با دندان متفاوت است. این تفاوت می تواند بر اثر اندازه و شکل (ارتفاع، قطر، زاویه تقارب و …) اباتمنت تحت تأثیر قرار گیرد. همچنین تعداد اباتمنتها می تواند بر انتخاب نوع سمان مؤثر باشد.
می توان پروتز را با سمان ضعیف تری (نسبت به سمانهایی که در موارد مشابه در دندانها بکار می‌رود) بر اباتمنتها چسباند و در فواصل زمانی که بیمار برای ارزیابی های دوره ای مراجعه میکند، در صورت مشاهدۀ خارج شدن پروتز ناشی از گیر کم سمان، از سمانی قویتر استفاده کرد.باید توجه داشت که هرچه سمان قویتری مورد استفاده قرار گیرد، احتمال خراشیده شدن اجزاء، موقع برداشتن اضافه های سمان و در نتیجه فراهم ساختن محیطی جهت گیر پلاک، افزایش می‌یابد.

انتخاب نوع سمان

بسیاری از دندانپزشکان اعتقاد به استفاده از سمانهایی که در درمان پروتز ثابت روی دندانها به عنوان سمان موقت مطرح می شوند، به عنوان سمان اصلی (حتی برای بلندمدت) در موقع سمان پروتزهای نهایی در درمانهای ایمپلنت دارند. علت آن هم به خواص این سمانها برمی گردد که اجازۀ خارج کردن راحت تر پروتز را در صورت لزوم به فرد درمان کننده می دهد. این سمانها را به عنوان سمان نهایی در درمان روی دندانها نمی توان به کار برد چون احتمال شکست سمان و در نتیجه ایجاد پوسیدگی در دندانهای طبیعی وجود دارد. در صورتی که در ایمپلنتها خطر پوسیدگی وجود ندارد. به همین دلیل می توان حتی به عنوان سمان اصلی در میان مدت و بلند مدت جهت پروتز ایمپلنت از آنها استفاده کرد تا در صورت ایجاد مشکل راحت تر بتوان پروتز را خارج نمود.

یکی از این نوع سمانها، سمانهای موقت با بیس زینک اکساید اوژنول است. به علت اینکه در ایمپلنتها خطر پوسیدگی وجود ندارد، می توان حتی به عنوان سمان اصلی در میان مدت و بلندمدت جهت پروتز ایمپلنت از آنها استفاده کرد تا در صورت ایجاد مشکل راحت تر بتوان پروتز را خارج نمود.

در صورتی که در ساختار آن EBA) Ethoxy Benzoic Acid) افزوده شود، استحکام سمان افزایش می یابد.

سمان موقت
در برخی مطالعات استفاده از کلسیم هایدروکساید (مانند Dycal)، گیر بیشتری را نسبت به سمانها با بیس زینک اکساید اوژنول (مانند Temp Bond شرکت Kerr) جهت سمان پروتزهای ثابت بر اباتمنتها نشان داده است.
انتخاب بعدی در پروتزهای ثابت متکی بر ایمپلنت زینک پلی کربوکسیلات است. این ماده زمان کارکرد (working time) خیلی کوتاهتری نسبت به زینک فسفات دارد. باید توجه داشت که در صورت برداشتن سمان قبل از سخت شدن نهایی، ماده از مارجینها کشیده می شود و ممکن است مارجین بازمانده و گیرپلاک ایجاد شود و در صورت سخت شدن کامل هم، برداشتن اضافه‌های آن دشوارتر از بیشتر سمانهای دیگر است و می تواند موجب خراشیده شدن قطعات ایمپلنت گردد. از نظر گیر هم در مجموع کمتر از زینک فسفات می باشد و از این رو سمان مطلوبی در درمان ایمپلنت به عنوان سمان اصلی نمی باشد.فقط در مواقعی که خواهان سمان یک رستورشن نهایی به صورت موقت هستیم و سمانهای موقت گیر مناسبی را ایجاد نمی کنند می‌توان از زینک پلی کربوکسیلات استفاده کرد.

 

سمان زینک فسفات خواص مناسبی برای انتخاب شدن جهت سمان دائم پروتزهای ثابت متکی بر ایمپلنت در مواقعی که گیر بیشتری لازم است دارد. در ضمن با استفاده از یک اسلب سرد شده می توان زمان کارکرد آنرا هم (در مواقعی که برای اباتمنتهای متعدد در یک بیمار لازم است پروتز قرار داده شود) افزایش داد.
گلاس آینومر که جزو سمانهای محبوب و قابل اطمینان به عنوان سمان دائم در پروتزهای متکی بر دندان است و به دلیل آزاد کردن فلوراید جهت دندان خاصیت ضدپوسیدگی هم دارد، در درمان ایمپلنت عملکرد چندان درخشانی از خود نشان نداده و در مطالعات گیر کمتری نسبت به بسیاری از سمانهای دائم را از خود به نمایش گذاشته است.
سمانهای رزینی که بیشترین استحکام فشاری و کششی را از خود نشان می دهد، معمولاً در صورتی در پروتزهای متکی بر ایمپلنت استفاده می شود که تصمیمی و یا احتمالی برای برداشتن پروتز در آینده وجود نداشته باشد. از دیگر موارد کاربرد آن، کوتاه بودن زیاد اباتمنت است که نیاز است با سمان گیر بیشتری فراهم گردد و در عین حال نیازی به برداشتن پروتز در آینده احساس نمی‌شود. در سمانهای رزینی، اضافه های سمان باید قبل از سخت شدن نهایی برداشته شود.

مطالعات بلند مدت هیچ کروژن و یا مشکلی را ناشی از تماس روی موجود در سمانهای زینک فسفات، زینک پلی کربوکسیلات و زینک اکساید (با یا بدون EBA) با تاتیانیوم و یا ترکیبات آن نشان نداده اند.

Comments are closed here.